Als vrouw, moeder, zus, oudste dochter, geliefde, ben ik vooral iemand die het leven aan gaat.
Opgegroeid op een boerderij, gescheiden ouders en gaan werken als verpleegkundige. Later werd ik moeder van vijf kinderen, bouwde ik een eigen praktijk op en leefde ik zo dichtbij de natuur als kon. Terwijl ik volop van het moederschap genoot, groeide er steeds meer het verlangen om mezelf te ontwikkelen en te ontdekken wie ik werkelijk ben.
Na mijn scheiding van de vader van mijn kinderen volgde ik de roep van mijn hart en emigreerde ik naar Portugal.
Ik liet mijn kinderen bij hun vader, die in Nederland bleef wonen in onze woonboerderij, zodat zij bij hun vriendjes en hun betrouwbare omgeving konden blijven.
Een keuze die ik met mijn hoofd kon begrijpen, maar die mijn hart nooit kan begrijpen.
Het verdriet om mijn kinderen op afstand te moeten missen, is een deel van mijn levensverhaal geworden.
Dat is een van de diepste vormen van verdriet die ik in mijn leven heb gekend.
Want als moeder wordt afstand niet alleen gemeten in kilometers.
Er willen zijn, maar er niet altijd kunnen zijn.
Misschien wist ik dat gevoel al veel eerder.
Toen mijn ouders gingen scheiden, woonden wij bij mijn moeder, maar bleef ik met één geweest bij mijn vader.
Het leven vraagt om keuzes van je waarbij liefde en nabijheid niet vanzelfsprekend samen kunnen gaan.
Ik heb moeten leren dat diep van iemand houden niet betekent dat je ook iedere dag fysiek aanwezig kunt zijn in zijn of haar leven.
Dat heeft zijn eigen vorm van verlangen, verdriet en loslaten met zich meegebracht.
En het heeft me iets geleerd wat ik vandaag met me meedraag:
Soms betekent liefde ook dat je iemand zijn eigen leven laat leven is, terwijl je hart verlangt dat diegene dichterbij is.
Ik ken het verdriet van iemand die er wel is, maar toch ver weg.
Ook dat is rouw.
Mijn leven ging verder, met één been in Portugal en één been in Nederland, bij mijn kinderen tot op de dag van vandaag.
Midden in de natuur, het eenvoudige off grid leven. Eerst in een yurt, daarna alleen in een prachtige vallei, om uiteindelijk weer terug te keren naar het dorpje en weer een quinta, waar mijn Portugese avontuur ooit begon.
De stilte, het ritme van de natuur en het eenvoudige leven bracht mij terug naar iets wat ik onderweg was kwijtgeraakt: mezelf.
Het leven als leermeester:
Mijn leven heeft me vaak gevraagd om los te laten.
Mijn moeder overleed begin 2019, ze kreeg Alzheimer.
Juist in haar dementie ontstond er een andere manier van ontmoeten. Minder vanuit woorden en meer vanuit aanwezigheid. Hier kon ik onvoorwaardelijke liefde voelen.
Later datzelfde jaar beëindigde de relatie met mijn partner, -en verhuisde ik naar een prachtige vallei in Portugal.
Ik bouwde daar niet alleen aan het huis.
Ik bouwde ook mijzelf.
Jaren zette ik letterlijk mijn schouders eronder.
Ondertussen kwam ik mijn eigen angsten tegen.
De angst om alles alleen te moeten doen.
De twijfel of ik het wel goed doe.
De angst voor een tekort.
De pijn van relaties die veranderd of verbroken waren.
En de vraag wie ik ben wanneer ik niet langer verantwoordelijk hoef te zijn voor het geluk of de angst van een ander.
Het waren geen lessen uit een boek.
Ik moest ze leven.
Soms betekent het dat je durft te erkennen wat er is, waardoor er ruimte ontstaat voor iets nieuws.
Ook ik kan het niet alleen.
En heb hulp durven vragen.
Zomer 2022, reisde ik naar Nederland, lang van te voren gepland. Terwijl ik op reis was naar het 50ste verjaardagsfeest van mijn jongste zusje, begon mijn vader aan zijn laatste reis.
Diezelfde week werd mijn vader gecremeerd.
Familie van beide kanten, in één week tijd ontmoet.
Niet op dezelfde plekken, wel in mijnzelfde hart.
De draad van het leven
Een andere draad in mijn leven is die van wol.
Ik spin wol sinds mijn zesde. Ik brei, haak, weef en vilt. Andere oude processen.
Wollen draad spinnen laat zich niet dwingen.
Je voelt de spanning, geeft mee, houdt vast wanneer dat nodig is en laat los wanneer het tijd is.
Misschien is dat wel een van de mooiste beelden voor het leven zelf.
We kunnen niet alles bepalen.
We kunnen wel leren voelen wanneer we mogen vasthouden en wanneer we mogen loslaten.
De dood loopt al langer mee in mijn leven.
Al jong werd ik geroepen om er te zijn wanneer iemand overging.
Het overlijden van mijn oma herinner ik me goed, maar ook dichter bij huis, vanuit het Naoberschap.
Er zijn voor iemand die sterft.
Wakker worden.
Stil zijn.
Een hand vasthouden.
Luisteren wanneer er woorden zijn.
En blijven wanneer woorden verdwijnen.
Later, in Portugal, werd ik opnieuw gevraagd om bij mensen in een stervensproces te zijn.
Niet alleen sterven in de zin van je lichaam verlaten, maar ook als het levenspad onverwachte veranderingen aangaat.
Daar werd steeds duidelijker dat dit een verborgen onderdeel is van wie ik ben en van wat ik te geven heb.
Zo groeide ik naar mijn werk als stervensbegeleider en soul-doula .
Niet vanuit een methode of een stappenplan.
Maar vanuit mijn eigen ervaring met verlies, afscheid, liefde en verandering.
Ik hoef het sterven niet weg te nemen.
Ik hoef het niet mooier te maken.
Ik kan er zijn.
Met aandacht.
Met zachtheid.
Met vertrouwen.
En ik loop een stukje met je mee.
Terwijl mijn leven in beweging blijft.
In april 2023 stapte ik op de fiets vanuit huis in Portugal met tent naar Nederland via Santiago de Compostella en terug.
Letterlijk in beweging.
Maar ook vanbinnen.
Mijn huis werd verhuurd en later verkocht. Een paar maanden reisde ik mijn vriend in een camper. Twee jaar woonde ik in zijn huis, met nog twee anderen, met wie we de plek en het leven van de dag delen.
Ik woonde een zomer in mijn Kangoo…..
Ik begeleidde onder andere iemand met beginnende dementie die nog wilde emigreren, en liep daarin samen met hem en zijn familie een stukje mee.
Ook begeleid ik vrouwen die voor een scheiding staan — vrouwen die voelen dat het leven zoals het was niet langer past, maar nog niet weten hoe hun nieuwe leven eruit zal zien.
Veranderingen op gebied van werk en lichaam. Tijdens de verschillende fases van ziekte en de overgang.
Zo ken ik mijn oude buurvrouw al meer dan 50 jaar. Nu zij met dementie haar laatste levensfase ingaat, help ik haar- vergezeld van haar poes- het leven zo prettig mogelijk te maken.
Steeds opnieuw merk ik hoe bijzonder het is om naast iemand te mogen staan wanneer een leven verandert.
Niet om te bepalen waar iemand naartoe moet.
Maar om aanwezig te zijn terwijl iemand zelf ontdekt wat de volgende stap is.
Waar ik nu ben
Op een quinta in Portugal waar genoeg plek is onder de olijfbomen voor een tent.
“slow travellers”, zijn van harte welkom op mijn land (WTMG).
En ook nu weet ik niet precies hoe mijn leven er over een paar jaar uit zal zien.
Misschien is dat precies wat het leven mij leert:
dat ik niet alles hoef te weten.
Veranderingen kun je niet altijd bedenken!
Soms dient een nieuwe fase zich aan.
Een afscheid.
Een verlies.
Een verhuizing.
Een relatie die verandert.
Een lichaam dat verandert.
Een leven dat een andere vorm krijgt,
tot het naderende einde van het leven.
En soms weet je eenvoudigweg niet hoe je verder moet.
Daar wil ik zijn.
Niet met alle antwoorden.
Wel met aandacht en ruimte
Met vertrouwen in wat zich aandient.
Omdat ik weet hoe het voelt wanneer de grond onder je voeten verandert.
En ook hoe het is om opnieuw te leren staan.
Meer en meer sta ik mezelf toe om van het leven te genieten.
Om te leven vanuit vreugde, waar vroeger veel vanuit lijden werd aangestuurd.
Om te voelen wat klopt.
Om mijn hart open te houden.
En om erop te vertrouwen dat er, ook wanneer er iets verrassends is, ruimte kan ontstaan voor iets wat nog niet zichtbaar is.
Wij mogen vertrouwen op de natuur.
Op de natuur om ons heen.
En ook op jouw natuur.
Dat is waar ik ben.
En zo loop ik ook een stukje mee met jou, wanneer jouw leven van vorm verandert.
————————————————————————————————————————————–
Ik hou van ritme, van rituelen.
Elke week dans (5 ritme dans) -en zing (bhajans) ik, samen met anderen hier in de gemeenschap.
Zo houd ik mijn trilling hoog zodat ik puur INA kan zijn, gele zon toon 1-gele zon.
Ik eet (bio)-logisch, het liefst uit eigen tuin.
“als alles logisch was gebleven, was biologisch niet eens een woord “, zei ik regelmatig tegen mijn kinderen als ze weer eens riepen dat ik een bio-moeder was….
Zo draag ik het licht in mezelf en kan ik een doorgeefkanaal voor jou zijn.