Soms komt er een moment waarop je niet meer weet hoe je verder moet.
Je hebt geprobeerd te bedenken wat de juiste stap is.
Je hebt plannen gemaakt.
Misschien heb je geprobeerd de uitkomst te beïnvloeden.
En toch blijft er iets over waar je geen controle over hebt.
Het leven zelf.
Wat als je dan niet harder gaat werken om alles onder controle te krijgen, maar even stopt?
Ademt.
En luistert.
Overgave
Voor mij begint overgave daar.
Niet met opgeven.
Maar met stoppen met vechten tegen wat er is.
Geen moeten.
Geen alles zelf willen regelen.
Geen randvoorwaarden voor wat er zou moeten gebeuren.
Maar:
zijn en laten.
Vrede proberen te vinden met het moment waarin je nu bent.
Dat betekent niet dat je niets meer doet.
Juist niet.
Je blijft deelnemen aan het leven, maar vanuit een andere plek.
Je luistert naar wat je lichaam vertelt.
Je voelt wat klopt.
Je neemt de volgende stap wanneer die zich aandient.
Niet altijd wetend waar de hele weg naartoe gaat.
De reis naar Thailand
In november 2023 gingen mijn lief en ik drie weken naar Thailand.
Nog geen maand daarvoor was ik teruggekomen van mijn grote fietsavontuur.
Vanuit Midden-Portugal was ik naar Santiago de Compostela gefietst, verder naar Muxía en Finisterre, en via verschillende camino’s uiteindelijk richting Nederland.
Drie maanden was ik onderweg geweest.
Daarna had ik mijn tijd open gelaten.
Ik wist niet precies wanneer ik terug zou zijn.
Ergens dacht mijn hoofd dat ik eind september wel weer thuis in Portugal zou zijn.
Maar het liep anders.
En juist dat werd onderdeel van de reis.
Terug thuis in de herfst dacht mijn hoofd:
nu is het tijd om alles te laten zakken.
Maar mijn hart voelde iets anders.
Mijn hart gloeide bij de gedachte aan de zon, wandelen en mediteren in Noord-Thailand.
Dus gingen we.
Je hoeft niet alles vooraf te weten
We reisden naar Bangkok, vervolgens met de trein naar Chiang Mai.
We hadden niet iedere dag ingevuld.
Er was ruimte.
Totdat het genoeg was.
Genoeg indrukken.
Genoeg reizen.
Genoeg nieuwe ervaringen.
Toen ontstond er behoefte aan stilte.
En precies op dat moment kwam er een vijfdaagse meditatieretraite voorbij, samen met de monniken in Pa Pae.
Er was nog plek voor ons.
Ik las het en de tranen rolden over mijn wangen.
Alsof iets in mij al wist:
hier moeten we zijn.
Dat is voor mij wat in het moment zijn kan betekenen.
Niet alles vooruit weten.
Wel luisteren.
En vervolgens bewegen wanneer iets zich aandient.
Overgave aan het leven
In relaties is dat niet anders.
Overgave aan elkaar betekent voor mij niet dat je jezelf verliest.
Juist het tegenovergestelde.
Het vraagt dat je aanwezig blijft bij jezelf.
Dat je de fluisteringen van je lichaam serieus neemt.
Dat je uitspreekt wat er leeft.
Dat je luistert.
Dat je niet alles al voor de ander invult.
Wanneer er veiligheid is in de basis, ontstaat ruimte om niet alles te hoeven controleren.
Je kunt samen een richting kiezen, zonder de hele route al te kennen.
Misschien is dat wel de kunst van het leven:
niet alles vooruit willen weten, maar aanwezig zijn bij wat zich nu aandient.
Rust vinden in het nu
Overgave is voor mij geen truc.
Het is ook niet iets wat je één keer begrijpt en daarna beheerst.
Het is iets waar ik steeds opnieuw naar terugkeer.
Wanneer het leven verandert.
Wanneer ik iets moet loslaten.
Wanneer er onzekerheid is.
Wanneer ik niet weet wat de volgende stap is.
Dan kan ik terug naar mijn adem.
Naar mijn lichaam.
Naar dit moment.
En mezelf afvragen:
Wat weet ik nu?
Niet morgen.
Niet volgende maand.
Niet de hele route.
Alleen:
wat is er nu?
Daar kan rust ontstaan.
En soms verschijnt vanuit die rust vanzelf de volgende stap.