In de winterperiode gingen we met een stel vriendinnen naar de sauna.
Geen groot complex, maar een klein huisje dat we voor een avond huren. We houden zelf de kachel brandend, nemen eten en thee mee en gaan tussendoor naar buiten.
Afkoelen op de koude aarde, soms onder de stromende regen.
Heel eenvoudig.
En juist daardoor zo rijk.
Je komt weer helemaal bij jezelf.
Bij je lichaam.
Bij de aarde.
Bij de natuur.
Bij iets wat groter is dan jezelf.
Een onverwachte herinnering
Tijdens zo’n avond trekken we ieder een kaart uit een meegebracht kaartendeck. We delen wat de kaart bij ons oproept, stellen elkaar vragen en praten.
Op een van de kaarten stond:
“Het opnieuw opbouwen van een fundament van intuïtie…”
De vraag die daarop ontstond was:
Wanneer ontdekte jij spiritualiteit?
Ik hoefde het antwoord niet te bedenken.
Terwijl ik rustig in- en uitademde, voelde ik het antwoord ergens diep in mij opborrelen.
Ik groeide op op een boerderij.
Met dieren, bomen, ruimte en natuur.
Mijn ouders waren Nederlands Hervormd. We gingen niet veel naar de kerk, maar ik herinner me de verhalen uit de godsdienstlessen op school.
Verhalen over God.
Over leven.
Over vertrouwen.
Als kind voelde ik daar iets in wat ik niet hoefde te begrijpen.
Er was een Vader in de hemel die over ons waakte.
Dat lijntje naar het Goddelijke ben ik nooit helemaal kwijtgeraakt.
Vertrouwen op wat je voelt
Later in mijn leven ontdekte ik opnieuw wat spiritualiteit voor mij betekende.
Ik leerde steeds meer vertrouwen op mijn intuïtie. Niet door er alleen over na te denken, maar juist door te voelen.
Dat heb ik vooral geleerd tijdens mijn opleiding tot psycho-energetisch therapeut.
Maar eigenlijk was het er als kind al.
Wanneer mijn vader boos was op mijn moeder, kon ik als kind soms iets zeggen waardoor hij kalmeerde.
Ik wist niet waarom.
Ik deed gewoon wat op dat moment goed voelde.
Jaren later ging ik begrijpen wat hier gebeurde.
De verbinding die bleef
Na de scheiding van mijn ouders verloor ik het contact met mijn vader.
Twintig jaar hebben we elkaar nauwelijks ontmoet.
Toch voelde ik dat de verbinding er nog was.
Op een dag besloot ik naar hem toe te fietsen.
Ik had moed verzameld door het verhaal van Mozes, dat ik die zondag bij de kinderkerk had verteld.
Soms komt een verhaal precies op het moment dat je het nodig hebt.
Jaren later nodigde ik mijn vader uit bij de opening van onze spirituele werkplek.
Tijdens de rondleiding kwamen we op mediteren.
Ik vroeg hem of hij dat kende.
“Ja zeker,” zei hij.
Hij vertelde wat hij al die jaren alleen op de boerderij had gedaan.
Hij mediteerde.
Er waren eigenlijk geen woorden meer nodig.
We begrepen elkaar.
Dankbaarheid
Mijn moeder kreeg later Alzheimer.
Onze gesprekken veranderden. Op een bepaalde manier werd de deur naar die andere laag van verbinding juist weer geopend.
Zeven jaar geleden is ze overleden.
De verbinding die ik met haar ervaar, is voor mij nog steeds aanwezig.
Die avond in de sauna voelde ik ineens een diepe stroom van dankbaarheid.
Dankbaarheid voor mijn ouders.
Voor waar ik vandaan kom.
Voor de natuur waarin ik opgroeide.
Voor de verhalen die me gevormd hebben.
Voor de intuïtie die ik al als kind voelde.
Voor alles wat ik onderweg heb mogen ontdekken.
Dankbaarheid tonen
Voor mij is spiritualiteit geen los onderdeel van mijn leven.
Het loopt erdoorheen.
In hoe ik kijk.
In hoe ik voel.
In hoe ik werk.
In hoe ik verbinding maak.
En dankbaarheid helpt me om daar steeds opnieuw bij stil te staan.
Niet omdat alles mooi of gemakkelijk is.
Juist ook wanneer het leven verandert.
Wanneer je iets moet loslaten.
Wanneer een relatie verandert.
Wanneer iemand sterft.
Of wanneer je zelf niet meer weet hoe je verder moet.
Dankbaarheid hoeft het moeilijke niet weg te nemen.
Maar het kan je helpen herinneren wat er óók is.
En dankbaarheid is voor mij niet alleen iets wat ik voel.
Het is iets wat ik bewust kan tonen.
Door het uit te spreken.
Door het op te schrijven.
Door iemand te laten weten wat diegene voor mij betekent.
Door stil te staan bij wat het leven mij heeft gegeven.
Een schrijfboekje naast je bed kan daarvoor al genoeg zijn.
Schrijf iedere dag één ding op waarvoor je dankbaar bent.
Heel klein mag ook.
Een hand op je hart.
De aarde onder je voeten.
Een gesprek.
De geur van regen.
Een herinnering.
Door er aandacht aan te geven, ga je het steeds meer zien.
Misschien hoef je niet te wachten tot er iets bijzonders gebeurt.
Begin eens met één klein ding.
En kijk wat er verandert wanneer je daar iedere dag bewust aandacht aan geeft.
Dat is voor mij de kracht van dankbaarheid tonen.